همه شب نالم چون نی       که غمی دارم

دل و جان بردی اما                 نشدی یارم

با ما بودی بی ما رفتی          چو بوی گل به  رفتی

     تنها ماندم. تنها رفتی

چو کاروان رود .کجا فغانم از زمین بر آسمان رود دور یارم و خون می بارم

فتادم از با به ناتوانی اسیر عشقم چنانکه دانی

رهائی از غم. نمی توانم . تو چاره ای کن که می توانی

گر ز دلم برارم اهی              اتش از دلم خیزد

چون ستاره از مژگانم           اشک آتشین ریزد

نه حریفی تا با او غم دل گویم         نه امیدی در خاطر که تو رو جویم

ای شادی جان . سرو روان . کز بر ما رفتی

از محفل ما چون دل ما . سوی کجا رفتی

   تنها ماندم تنها رفتی

          شاعر : رهی معیری  

زهی خجسته زمانی که     یار      باز آید             به کام غمزدگان غمگسار باز آید

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم             بدان امید که آن شهسوار باز آید

اگر نه در خم چوگان رو رود سر   من            زسر نگویم و سر خود چه کار باز آید

مقیم  بر سر راهش  نشسته ام چون گرد          بدان هوس که بدی رهگذار باز آید

دلی که با سر زلفین    او قراری    داد           گمان  مبر که بدان دل قرار    باز آید

شنیدم و از بر کردم

خواندم و باور کردم.

تنهایی آمده بود سراغم

مثل روزی که تو آمدی

او رفت

شبی بود روزگارم

بیزبانیست

من اینک باز می گویم

کلامم را

و شعرم را

برایت راز می گویم

تو ای نیلوفر زیبا

تو ای تنها و بی همتا

چنان در سحر زیبای کلامت

مانده ام مفتون

چنان با حرف حرف شعر تو

جدا گشتم از این گردون

که دیگر هیچ حرفی جز کلام

دوستت دارم

نمی دانم

نمی خواهم

نمی خواهم دگر این گیتی پست دغل پرور

که دیگر من تو را دارم

به استقبال تو این بی زبون آمد

برایت هدیه ایی دارد

گر چه کوچک و کم قدر

که شاید در نظر آید

و آن جانی ست ناقابل

که در پیش تو قربان است

یکی شکرانه کوچک

برای عهد و پیمان است